با وجودی که این بحث برایم جذابیت ویژه ای ندارد ولی مایلم در این مورد اظهار نظر کنم. همجنس گرایی در میان مهره داران دیگر نیز دیده می شود. در جامعه انسانی نیز این پدیده وجود داشته است. ارتباط چندانی هم به فرهنگ و دین و ثروت و سایر فاکتورهای اجتماعی آن جامعه ندارد. بنابراین به نظر می رسد این موضوع یک انحراف روانی است. یک اتصالی کوچک در سیسیتم سیم کشی های مغز طرف! که می تواند در هر جانداری که مغز دارد رخ بدهد! در نهایت همجنس گرایی یک اختلال نوروسایکولوژیکال است وبه نظر نمی آید نیازی به درمان و یا مقابله با آن وجود داشته باشد چراکه درصدشان واقعاً در اندازه ای نیست که قابل اعتنا باشد. اما اینکه حقوق می خواهند؛ واقعاً سر در نمی آورم که این حقوق خواستن دیگر چه صیغه ای است و امروزه روز هم ظاهراً خیلی مد است و همه دنبال حقوقشان می گردند. به هر حال؛ از دیدگاه یک زیست شناس همجنس گرایی را یک انحراف می دانم و قطعاً آنرا انحراف از وضع طبیعی به حساب می آورم چراکه همه کنش های یک موجود زنده (هر چه می خواهد باش) معطوف به تولید مثل است و هدف نهایی زندگی هر فردی همانا ادامه نسل خود و در نهایت گونه خود اوست. مسلماً ما آدم ها هم از این قاعده مستثنی نیستیم. همجنس گراها نمیتوانند نسل خود را ادامه بدهند (و صد البته من از این بابت اصلاً نگران نیستم!) و از این رو این ها دچار یک انحراف از وضعیت طبیعی هستند. ناگفته نماند از آنجا که این افراد خاری در چشم مذهبیون هستند به هر حال بد نیست قدری آزادی عمل داشته باشند.

چو بشنوی سخن اهل دل نگو که خطاست
سخن شناس نی ای جان من خطا اینجاست
سرم به دنیی وعقبی فرو نمیاید
تبارک الله از این فتنه ها که در سر ماست
دراندرون من خسته دل ندانم کیست
که من خموشم واو در خروش ودر غوغاست
دلم ز پرده برون شد کجایی ای مطرب
بنال هان که از این پرده کارما به نواست
مرابه کارجهان هرگز التفات نبود
رخ تو درنظر من چنین خوشش اراست
نخفته ام زخیالی که میپزد دل من
خمار صد شبه دارم شرابخانه کجاست؟
چنین که صومعه الوده شد زخون دلم
گرم به باده بشویید حق به دست شماست
از ان به دیر مغانم عزیز میدارند
که اتشی که نمیرد همیشه دردل ماست
چه راه بود که در پرده میزد ای مطرب
که رفت عمر وهنوزم دماغ پر زهواست
ندای عشق تو دوشم دراندرون دادند
فضای سینه حافظ هنوز پرزصداست

امروز تصادفی این وبلاگ را پیدا کردم. چند تایی از پست هایش را خواندم. خوشم آمد. به نظرم خوب آمد. هیچ آرایه ای ندارند. حرف هستند. خالص. مطلق.

خیلی خب. دیگر میروم بخوابم. ژاژخایی بس است. شاید یک روز یک چیز خوبی در این وبلاگم بگذارم. شاید از من هم چیزی به یادگار بماند.

راستش درست نمی فهمم که چگونه چنین پیش آمدی را (اگر در زندگیم رخ دهد) تحمل خواهم کرد. اصلاْ مطمئن نیستمُ شاید در گذشته رخ داده باشد و من هیچ نمی دانم که چه برخوردی داشته ام و چه کرده ام. ولی هرگز احساس نکرده ام که آدم فوق العاده ای هستم. شاید اگر حواسم را بیشتر جمع کنم دفعه آینده که چنین چیزی پیش آمد کند، بتوانم کاری کنم که یا برنده برنده باشم یا کاملاً بازنده

قمارباز

بازی استادنه بونوئل با مفهوم شعور، اولین چیزی است که از این فیلم دستگیرم شده. واقعاً آدم وقتی دچار اختلال حواس و مشاعر می شود جای خیلی چیزها را با هم قاطی می کند اما آیا همه چیز واقعاً سر جای خودش است؟ حتی برای ما که سلامت عقلی کافی داریم؟

دوست دارم از جنبه علوم شناختی و از دریچه علوم اعصاب روی این سکانس بحث کنیم.
منتظرم. کامنت بگذارید لطفاً!

دیروز (بدون هیچ ارتباطی با داستان بالا) تصمیم گرفتم که مرتب بنویسم ولی تا آنجا که می توانم سیاسی ننویسم. البته که کار خیلی سختی است و مطمئنم که شما هم تصدیق می فرمائید که بخصوص در این روزگار دولت نهم خاموش ماندن غیر ممکن است. با این وجود تلاش خواهم کرد که گرایش به نوشتارهای انتقادآمیز به طریق گذشته را در خود مهار نمایم. حالا این کار چه فایده ای دارد؟ نمیدانم! اصلا بینگارید که هیچ! مثلا آنچه پیش از این گفته بودم چه سودی داشت؟ هیچ! هیچ که هیچ است پس هیچ فرقی نمی کند که در قالب طعنه درآید یا غزل عاشقانه!